Twój arystokrata wypija za mało płynów...

Witajcie kochani! Z pewnością nie jeden z Was zadaje sobie te trudne pytanie. W dzisiejszym wpisie postanowiłam dać Wam kilka wskazówek, które mogą pomóc w rozwikłaniu tego problemu. Od czego zależy ilość pobieranej wody? Co powinno was zaniepokoić i w jaki sposób możecie zachęcić kota do picia większej ilości wody? O tym wszystkim w dzisiejszym poście. 

 

Kot powinien mieć stały dostęp do świeżej, czystej  wody. Odpowiednie nawodnienie organizmu jest bardzo ważne dla ogólnego stanu zdrowia każdego zwierzęcia. Wszelkie znaczące zwiększenie lub zmniejszenie ilości pobieranej wody może być oznaką choroby, między innymi może wskazywać na schorzenia układu moczowego, w szczególności pęcherza i nerek. Tak, więc nie należy tego bagatelizować. 

Rys. Mella i jej melaminowe miseczki.

OD CZEGO ZALEŻY ILOŚĆ SPOŻYWANEJ WODY?

 

Ilość spożywanej wody zależy od wielu czynników, m.in. od pory roku, diety oraz wielkości kota. Jeśli kot pije za mało wody, wówczas jego nerki i cały układ pokarmowy są pod działaniem silnego stresu. To prowadzić może do wielu chorób, m.in.: niewydolności nerek, kamicy moczowej, cukrzycy, a także schorzeń jelit. Pogorszeniu może ulec również stan okrywy włosowej. Niestety dzisiejszy styl żywienia nie pomaga zmienić tego na lepsze. Koty które dostają tylko i wyłącznie suchą karmę, będą miały zdecydowanie większe zapotrzebowanie na wodę od tych które dostają karmę mokrą. Od czego to zależy? Karmy suche charakteryzują się niską wilgotnością. Otóż, w suchej karmie jest zaledwie 10 % wody, natomiast w puszkach około 80 %. Kot jedzący mięso i mokrą karmę pobierze większość wody potrzebnej mu w ciągu dnia z posiłku, z tego powodu  może pić bardzo mało płynów. Kot powinien wypijać ok. 200 ml na dzień. Wiele kotów nie czuje łaknienia i ma skłonności do odwadniania się. Problem nasila się, kiedy kot dostaje tylko suchą karmę i nie chce pić wody z miski. Żywienie karmami suchymi jest o wiele tańsze, jednak w tym wypadku wskazane byłoby przejście na mokrą karmę w celu uniknięcia m.in. schorzeń pęcherza moczowego.

W JAKI SPOSÓB SPRAWDZIĆ CZY KOT POBIERA  WYSTARCZAJĄCĄ ILOŚĆ WODY?

Otóż, istnieje kilka prostych sposobów. O odpowiednim nawodnieniu będzie świadczyć m.in. błyszcząca okrywa włosowa. W szczególności zwróć uwagę na elastyczność skóry. Chwyć fałd u podstawy szyi kota i pociągnij delikatnie. Skóra powinna szybko odskoczyć. Jeśli nie, twój kot może być odwodniony. Kolejną oznaką odwodnienia może być duży spadek aktywności fizycznej Twojego kota, a także ospałość. Jeśli podejrzewasz, że Twój kot pije za mało wody - zwróć uwagę na częstość oddawania moczu. Zbyt rzadkie oddawanie moczu może być oznaką choroby. 

JAK ZACHĘCIĆ KOTA DO PICIA WIĘKSZEJ ILOŚCI WODY? 

Zapewne wielu z Was głowi się co zrobić, aby kot pił więcej wody. Co należy zrobić i w jaki sposób zachęcić kota? Nie jest to łatwe. Woda jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania organizmu kota. Koty są bardzo wyczulone na jakość pobieranego pokarmu… Tak też jest z wodą, dlatego zadbaj o sposób podania wody. Miska powinna być zawsze czysta - to podstawa. Herbata inaczej smakuje w porcelanowej filiżance niż w plastikowym kubku. To proste – jeśli używasz plastikowej miski, twojemu arystokracie może się to najzwyczajniej nie podobać. Zdarza się, że plastik pozostawia zły smak. W tym wypadku spróbuj użyć miski wykonanej ze szkła, stali nierdzewnej, bądź ceramicznej.  Zadbaj aby twój kot codziennie miał w misce świeżą wodę. Dobrze jest równie dawać kotu wodę filtrowaną, bowiem woda z kranu jest chlorowana i może mieć zbyt duże stężenie minerałów. Koty nie lubią zapachu chloru, tak więc przed podaniem odstaw wodę na jakiś czas. Każdy kot powinien mieć własny zestaw misek. Upewnij się również czy miska jest wystarczająco szeroka, tak by wąsy kota nie ocierały się o brzegi. Wibrysy są bardzo wrażliwe, tak więc ocieranie nimi o krawędź miski podczas picia może być dla kota nieprzyjemnym doznaniem. Z tego powodu wybrałam dla mojej kotki miski melaminowe w dwóch rożnych rozmiarach - mniejszą do jedzenia i większą do wody. Powiem szczerze, że jest to bardzo wygodne rozwiązanie i zawsze mam pewność, że nie zabraknie jej wody w miseczce. No i zapomniałabym o najważniejszym - zadbaj, aby pies nie miał dostępu do kocich misek!

Rys. Mella.

A CO JEŚLI KOT NIE INTERESUJE SIĘ STOJĄCĄ WODĄ?

Czasem zdarza się, że kot nie chce pić wody z miski. Z kolei uwielbia bieżącą wodę z kranu. Dlaczego tak jest? W naturze woda płynąca jest czystsza. Kot często woli wodę deszczową od czystej wody w miseczce. Tak, więc nie zdziw się jeśli po deszczu Twój kot zacznie się kręcić koło rynny. W tym przypadku ciekawą alternatywa może być poidło automatyczne, gdzie woda jest w stałym ruchu. Poidła takie dostępne są w sklepach zoologicznych, a ich koszt to ok. 100 zł. Strumień kociej fontanny możecie sami regulować. Stały obieg wody sprawia, że kot bardziej interesuje się wodą, a Wy nie musicie na każde zawołanie odkręcać kurka w kranie. Ponadto woda filtrowana jest przez filtr, tak więc oczyszczana jest z wszelkich zanieczyszczeń.

Nie zapominajmy - koty uwielbiają wygodę. I nie chodzi tutaj tylko i wyłącznie o wygodne leżanki, kocie łakocie czy zabawki… Czysta, świeża woda i sposób jej podania to podstawa! 

Ahh ta kocia arystokracja...

 Anna Malwina Stojak
Zootechnik, Groomer

Fanpage Bloga

Pielęgnacja charta perskiego i rosyjskiego.

Pielęgnacja chartów zaklasyfikowanych do sekcji I grupy X jest najbardziej skomplikowana z uwagi  na długość okrywy włosowej. Na wystawie należy zaprezentować charta w dobrej kondycji fizycznej i idealnie wypielęgnowanego, dlatego na blogu przedstawiam Wam szczegóły pielęgnacji okrywy włosowej charta afgańskiego, rosyjskiego i perskiego. 

 Wcześniej pisałam już na temat pielęgnacji charta afgańskiego. Poświęciłam temu cały post, ponieważ pielęgnacja tej rasy jest niezwykle czasochłonna i najbardziej skomplikowana.

W dzisiejszym wpisie znajdziecie wskazówki odnośnie pielęgnacji charta perskiego - saluki oraz charta rosyjskiego - borzoja.

Kilka słów wstępu...

Zabiegi pielęgnacyjne mają korzystny wpływ na cały organizm zwierzęcia, bowiem pozwalają na oczyszczenie skóry z brudu, łupieżu, pasożytów, martwych włosów, a poprzez masaż pobudzane jest krążenie krwi. 

Rys. Chart rosyjski (https://pl.pinterest.com).

Prawidłowe szczotkowanie powoduje wydzielanie naturalnych substancji natłuszczających sierść psa, przez co wygląda zdrowo i jedwabiście. Pielęgnacje każdego psa należy rozpocząć od starannego przeglądu jego pazurów, opuszek, uszu, zębów i okolicy odbytu. U dorosłego charta bardzo ważna jest kontrola uzębienia. Wraz z wiekiem może odkładać się kamień nazębny, który powoduje zapalenie dziąseł i psucie się zębów. Szczególną uwagę należy zwrócić na higienę uszu, ponieważ zwisające i porośnięte długim włosem uszy są szczególnie podatne na stany zapalne. Średnio co 5 tygodni należy kontrolować pazury, zwłaszcza u psów, które są utrzymywane na miękkim podłożu. Odpowiednia długość pazurów ma wpływ na prawidłową postawę psa i jego ruchy.

Pielęgnacja charta rosyjskiego (Borzoj).

Rys. Chart rosyjski - borzoj (https://pl.pinterest.com).

 
Najmniej kłopotu sprawiają w pielęgnacji chart rosyjski i perski. Wynika to z faktu, że niewiele można u nich zmienić, nawet najbardziej pracochłonnymi zabiegami. Ze względu na długość okrywy włosowej charty rosyjskie wymagają systematycznego czesania i szczotkowania. Chart rosyjski nie wymaga tak częstych kąpieli, jak w przypadków charta afgańskiego. Aby zachować w dobrym stanie okrywę włosową, trzeba regularnie szczotkować psa. Należy szczególną uwagę zwrócić na włos tworzący frędzle, portki i pióro na ogonie. Borzoje dwa razy do roku gubią intensywnie podszerstek.

Pielęgnacja charta perskiego (Saluki).

Rys. Chart perski - Saluki (https://pl.pinterest.com).

Chart perski jest to pełen wdzięku pies o typowej dla chartów budowie. Posiada gładki, miękki i jedwabisty włos. Jest to rasa, która nie wymaga czasochłonnej pielęgnacji. Całość zabiegów pielęgnacyjnych sprowadza się do rozczesywania dłuższych włosów tworzących frędzle na ogonie, uszach i łapach. Należy uważać, ponieważ saluki ma bardzo wrażliwą skórę. Bardzo przydatna jest gumowa szczotka zakładana na rękę, przeznaczona dla psów o krótkim włosie. Psa nie należy kąpać zbyt często. Dobrą alternatywą jest użycie wilgotnej szmatki. Szczególną uwagę należy zwrócić na uszy saluki, bowiem psy tej rasy mają często stany zapalne.

PS: Powyższy opis pielęgnacji charta perskiego i rosyjskiego zostanie w najbliższym czasie uzupełniony bardziej szczegółowymi informacjami :)

Anna Malwina Stojak

Zootechnik, Groomer

Fanpage Bloga

"Charty to psy głupie i nieposłuszne" Prawda czy fausz?

Kochani, w dzisiejszym poście postanowiłam obalić kolejny "RASOWY MIT", który powiem szczerze - bardzo mnie drażni. Pewnie nie jedna osoba spotkała się z poglądem, że "Charty są głupie i nieposłuszne". Jak myślicie: prawda czy fałsz? 

Oczywiście, że...

FAŁSZ. 

 

 Powszechnie istnieje pogląd, że charty są głupie i nieposłuszne. Nie jest to jednak prawda. Trudno wymagać od pekińczyka, aby był świetnym psem stróżującym, a od wyżła umiejętności zaganiania owiec. Tak, więc należy zwrócić uwagę na przeznaczenie danej rasy i jej predyspozycje, które w umiejętny sposób można wykorzystać. 
 

Charty to psy które głównie kierują się wzrokiem. Dawniej od chartów nie wymagano bezgranicznego posłuszeństwa. Przyzwyczajone były do samodzielnej pracy na pustyni, gdzie sobie świetnie dawały rade. Stąd ich niezależność, powściągliwość i nieufność w stosunku do obcych. 

Tomasz Kuszyk, hodowca chartów rosyjskich, w wywiadzie przeprowadzonym przez Anne Redlicką w 2006 roku twierdzi, że: „Borzoj to indywidualista, z którym trzeba pracować cierpliwie, konsekwentnie i łagodnie. Krzyki i wywieranie presji sprawią, że za żadne skarby świata nie wykona polecenia. Ale nie można mówić, że to są bezmyślne psy. Szczenię z mojej hodowli uczęszczało na kurs obedience i radziło tam sobie doskonale. Borzoje biegają w agility. Była też słynna trupa cyrkowa złożona z chartów rosyjskich. Czy mało inteligentne psy byłyby w stanie opanować trudne sztuczki?”  

W Polsce charty stanowią stosunkowo rzadką grupę psów. Wynika to zapewne z faktu, że charty nie są łatwe w utrzymaniu, ani w szkoleniu, jednak nie oznacza to, że psy należące do grupy X (według klasyfikacji FCI) są głupie i nieposłuszne. Charty to psy bardzo wymagające i nie dla każdego. Żeby zrozumieć ich wymagania i charakter należy zwrócić uwagę na ich pierwotne przeznaczenie. Brak znajomości ras, krzywdzące opinie oraz obowiązujące przepisy administracyjne mają ogromny wpływ na liczebność psów tej rasy zarówno w Polsce jak i za granicą.

   


Myślę, że kolejny "MIT RASOWY" mamy obalony. Kto ma jakiekolwiek wątpliwości, zapraszam na bloga - już wkrótce pojawią się kolejne wpisy dotyczące chartów. 

                              




                                                                          

Anna Malwina Stojak

                                                                                       Zootechnik, Groomer

Fanpage Bloga

Prawne ograniczenia posiadania charta.

Kochani, w dzisiejszym poście trochę o chartach - przyznajcie, że nie da się  przejść obok tej grupy psów obojętnie. Poniżej możecie przeczytać o prawnych ograniczeniach posiadania charta, prawie łowieckim oraz zezwoleniu na utrzymywanie chartów.  

Rys. Charty (https://www.dogcollars.net).

Dawniej charty długowłose były typowymi psami myśliwskimi. Przez wieki selekcjonowane były pod kątem szybkości i wytrzymałości. Obecnie charty stosowane są do polowania niezwykle rzadko. Jest to spowodowane tym, że w wielu krajach, przepisy administracyjne zabraniają polowania z chartami. Używano ich do polowań w Afryce, Azji i na obrzeżach Europy. Później znalazły swoje zastosowanie również w USA i Kanadzie. Zakaz stosowania chartów, jako psów myśliwskich, zaczęto wprowadzać stopniowo w wielu krajach Europy już na początku XIX wieku. We Francji zakaz ten obowiązuje od 1848 roku. Z upływem czasu, charty zaczęły tracić na znaczeniu jako psy myśliwskie. Obecnie tylko w nielicznych rejonach Europy wolno z nimi polować. Dopuszczalne jest w takich krajach jak: Hiszpania, Wielka Brytania i Rosja. Na tych terenach organizowane są liczne imprezy związane z ich udziałem, a samo polowanie z chartami stanowi pewnego rodzaju tradycję narodową. W Polsce zakaz polowania z chartami został wprowadzony po II Wojnie Światowej. W 1946 roku wprowadzono Ustawę „Prawo łowieckie”, według której polowanie z chartami i ich mieszańcami jest zabronione, a na posiadanie i utrzymywanie psa tego typu trzeba mieć specjale pozwolenie.

Prawo łowieckie.

Charty należą do najszybszej grupy psów. Na otwartej przestrzeni dzika zwierzyna, stanowiąca własność Skarbu Państwa, w kontakcie z chartami nie ma praktycznie żadnych szans ucieczki, a jej szanse na przeżycie są bardzo małe. Z tego powodu jako pies myśliwski nie może polować. Prawo dotyczące chartów zawarte jest w ustawie z dnia 13 października 1995 roku. Zgodnie z prawem charty są rejestrowane i znajdują się pod ścisłym nadzorem państwowym. Nie chodzi tu o dyskryminowanie tej grupy psów. W ten sposób Państwo ma pełen nadzór nad hodowlą i populacją chartów w całym kraju. Daje to też możliwość kontroli warunków w jakich jest utrzymywany. Prawo Łowieckie stwierdza: „Kto hoduje bądź utrzymuje charty bez prawem przewidzianego zezwolenia podlega karze grzywny, ograniczeniu wolności, bądź pozbawieniu wolności do roku. (…) Osoby polujące z chartami lub ich mieszańcami podlegają karze pozbawienia wolności do lat 5.” Zgodnie z Ustawą „kłusownictwo oznacza działanie zmierzające do wejścia w posiadanie zwierzyny w sposób niebędący polowaniem albo z naruszeniem warunków dopuszczalności polowania”. Należy o tym pamiętać, ponieważ według prawa każda forma polowania z chartem jest traktowana jako kłusownictwo (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 z późn. zm.).

Zezwolenie na hodowanie i utrzymywanie chartów.

W Polsce „Prawo łowieckie” nakłada obowiązek uzyskania zezwolenia starosty na utrzymywanie i hodowanie chartów wszystkich ras, a także ich mieszańców na podstawie art. 10 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. Nr 127, poz. 1066, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 lipca 2010 r. w sprawie warunków i sposobu hodowania i utrzymywania chartów rasowych oraz ich mieszańców (Dz. U. Nr 135, poz. 909). Zezwolenie wydawane jest na wniosek osoby, która chce prowadzić hodowlę lub tylko utrzymywać charta. Wniosek o jego wydanie składa się w urzędzie miejskim w wydziale rolnictwa. W wypadku psów rasowych najczęściej wymagane dokumenty to rodowód. Jeśli pies nie jest zarejestrowany w Związku Kynologicznym wystarczy metryka. Potrzebne będą dane dotyczące wieku, płci, rasy, umaszczenia, jak również numeru tatuażu i adres przebywania psa. Do wniosku należy dołączyć podanie z prośbą o wydanie zezwolenia oraz świadectwo weterynaryjne o stanie zdrowia psa i dowód zapłaty należnej opłaty skarbowej. Na decyzję czeka się jeden miesiąc. W przypadku spraw szczególnie skomplikowanych, czas oczekiwania na odpowiedź może się wydłużyć do dwóch miesięcy. W przypadku zmiany miejsca prowadzenia hodowli lub zmiany miejsca utrzymywania psa następuje wygaśnięcie zezwolenia. O nowe zezwolenie należy wystąpić w nowym miejscu prowadzenia hodowli lub utrzymywania psa (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 z późn. zm.; Dz. U. z 2010 r. Nr 135, poz.909).

Anna Malwina Stojak

Zootechnik, Groomer

Fanpage Bloga 

Nasza pierwsza kąpiel. Jak do niej odpowiednio podejść?

Witajcie!  Pielęgnacja psa jest niezmiernie ważna nie tylko ze względów estetycznych, ale przede wszystkim ma ogromny wpływ na jego zdrowie. Oprócz tego, że podczas pielęgnacji skóra oczyszczana jest z kurzu, brudu, łupieżu, jak również z martwych włosów i pasożytów, zabiegi te mają bardzo korzystny wpływ na cały organizm. Jednym z bardzo ważnych zabiegów pielęgnacyjnych jest kąpiel. 

Dzisiejszy post postanowiłam poświęcić właśnie tej czynności. Dlaczego? Otóż, kąpiel psa w warunkach domowych często sprawia bardzo wiele problemów i trudności właścicielom, a dla psa bywa bardzo stresująca. W dzisiejszym poście przekaże Wam kilka wskazówek, w jaki sposób kąpać psa w warunkach domowych. 

Mam nadzieje, że to co przeczytacie ułatwi Wam współprace z Waszymi pupilami ;) 

 Okrywa włosowa psa niezależnie od długości wymaga regularnej pielęgnacji. Czas i częstotliwość tych zabiegów zależy m.in. od rasy psa i rodzaju szaty. Otóż, długiemu włosowi trzeba poświęcić znacznie więcej czasu, aby nadać mu odpowiedni wygląd. 

Rys. Kąpiel (http://www.pinterest.com).

Do zabiegów pielęgnacyjnych psa należy przyzwyczajać od wczesnego szczenięctwa, aby zabiegi te nie sprawiały większego problemu.

Pierwsza kąpiel może być bardzo stresująca dla młodego psa. Poniżej znajdziesz kilka wskazówek w jaki sposób przyzwyczaić psa do kąpieli. Warto wiedzieć, że pies który poznał kąpiele już jako małe szczenię, zwykle bardzo lubi się kapać. 

Zrób wszystko, aby ten zabieg kojarzył się psu pozytywnie. Przygotowania do kąpieli najlepiej rozpocząć od wyprowadzenia psa, bowiem po kąpieli pies przez kilka godzin nie powinien wychodzić na dwór. Ponadto wybiegany pies będzie o wiele bardziej spokojniejszy. Przed przystąpieniem do kąpieli  - przygotuj sobie wszystkie potrzebne akcesoria, tj.: szampon, odżywka, waciki, ręcznik, szczotka, grzebień, suszarka, mata antypoślizgowa. Ułatwi to prace i nie będziesz przerywać kąpieli w trakcie jej trwania – zminimalizuje to stres twojego pupila.

Poniżej znajdziecie 6 etapów przyzwyczajania szczeniaka do kąpieli:

1.      Przyzwyczajanie do przebywania w pustej wannie.

Na początku zapoznaj psa z wanną, brodzikiem lub innym miejscem w którym będzie kąpany. Jeśli jest zainteresowany, umieść szczenię w pustej wannie. Najlepiej wannę lub brodzik wyłożyć antypoślizgowa matą, aby pies czuł się pewnie i stabilnie. Nie puszczaj jeszcze wody na tym etapie. Celem tego ćwiczenia jest, aby pies przyzwyczaił się do przebywania w pustej wannie. Należy to robić w formie zabawy. Jeśli szczeniak jest spokojny - pochwal go i daj mu smakołyk – aby kojarzyło mu się to z czymś przyjemnym. Możesz również postukać po dnie wanny palcami wzbudzając zainteresowanie pupila, bądź dać mu jego ulubioną zabawkę. Jeśli szczeniak próbuje wydostać się z wanny spróbuj zainteresować go smakołykami, bądź zabawką i nadal go chwal. Czynność tą powtarzaj przez kilka dni – stopniowo wydłużając czas, aż szczeniak przyzwyczai się do bycia w wannie.

2.      Przyzwyczajenie do szumu wody.

Kolejnym etapem jest przyzwyczajenie szczeniaka do szumu wody. Nie polecam tego robić w momencie kiedy pies przebywa w łazience – piesek może się przestraszyć. Najlepiej trzymać pieska na rękach i stanąć za drzwiami łazienki. Jeśli piesek jest spokojny i nie widać po nim stresu – zabierz go do łazienki. Pokaż mu ze spokojem strumień wody. Jeśli się ze steruje opuść łazienkę, ale nie uspokajaj go – w ten sposób pomyśli, że miał czym się martwić. 

3.      Wsadzamy szczeniaka do wanny z wodą.

Wlej do wanny na dnie troszkę ciepłej wody do kąpieli, a następnie wyłącz kran. Woda nie powinna być ani zbyt zimna, ani gorącą. Jeśli szczeniak jest spokojny umieść go w wodzie i chwal go. Pozwól mu się pobawić, nagradzaj go. Jeśli nadal jest spokojny, podnieś pieska i nalej trochę więcej wody. Dopiero jak zakręcisz wódę wsadź go znowu do wanny.

Rys. Kąpiel (http://www.pinterest.com).

4.      Przyzwyczajamy do szumu wody.

Tak jak wcześniej pisałam - na wszystko przyjdzie pora. Na tym etapie przyzwyczajamy szczeniaka do szumu wody podczas, gdy ten stoi w wannie. Oczywiście delikatnie odkręcamy wode, jeśli się przestraszy zmniejszamy strumień wody. Upewniaj się, czy woda nie jest zbyt gorąca, aby nie poparzyć pieska.

Twoim ogólnym celem na tym etapie jest przyzwyczajenie psa do wanny, szumu i dotyku wody. Jeśli pies czuje się nieswojo na każdym etapie – przerwij i spróbuj następnego dnia – ważne jest to aby zachować spokój i się nie denerwować. Po kilku próbach szczeniak przyzwyczai się, a protesty ustaną.

    5.      kąpiel.

Jeśli mamy za sobą etap 4 – musimy szczeniaka przyzwyczaić do kąpieli. Na początku delikatnie polewamy łapki. Delikatnie zacznij polewać coraz wyżej, sprawdzając dłonią czy woda ma odpowiednią temperaturę. Wszystko robimy bardzo powoli i delikatnie. Nie robimy nic na siłę, nie krzyczymy i nie karcimy psa. To ma być pozytywne doświadczenie.  

Jeśli kąpiesz psa w warunkach domowych i masz wystarczająco duży brodzik lub wannę - możesz wejść razem z psem. W ten sposób pupil nabierze większego zaufania. 

Jeśli piesek wszystkie powyższe czynności dzielnie znosi – przystępujemy do kąpieli. Zarówno szampon, jak i odzywka powinny być odpowiednio dobrane do typu okrywy włosowej. Po namydleniu, szampon należy dobrze spłukać, po czym nałożyć odżywkę. Po dokładnym spłukaniu odzywki, wyciskamy wodę z sierści rękami. Jeżeli usunęliśmy nadmiar wody, przystępujemy do wycierania ręcznikiem. Psa należy wycierać ręcznikiem długimi pociągnięciami. Błędem jest wycieranie psa okrągłymi ruchami, ponieważ w ten sposób włos plącze się i powstają trudne do usunięcia kołtuny. 

Rys. Mops (http://www.pinterest.com)

 

    6.      Suszenie.

Bardzo ważne jest aby dobrze wysuszyć psa po kąpieli. Suszenie zaczynamy od końca łap i przesuwamy się do góry, do środka grzbietu . Suszymy zawsze z dołu do góry. Psy długowłose podczas suszenia starannie rozczesujemy. Ważne jest również aby strumień powietrza kierować z góry na dół. Po czym dobrze go rozczesać.

Suszenie może być bardzo kłopotliwe, dlatego ważne jest aby dobrze do tej czynności podejść. Tak jak do kąpieli stopniowo musimy przyzwyczajać psa do samego urządzenia, a później do dźwięku. Przez kilka dnie warto aby pies przyzwyczaił się do widoku suszarki. Póżniej uruchamiamy ją na wolnych obrotach w pewnej odległości od psa. Stopniowo odległość zmniejszamy – jeśli zaczyna się niepokoić, przerywamy ćwiczenie i powtarzamy następnego dnia.

Dorosłe psy, które nie były nigdy kąpane, przyzwyczajamy do kąpieli i suszenia w podobny sposób z tym, że trwa u nich to o wiele dłużej. Warto jednak się nie poddawać i ćwiczyć ze swoimi psami! 

Anna Malwina Stojak

Zootechnik, Groomer

PS: Powyższe wskazówki są bardzo ogólnikowe, bowiem do każdego psa należy podejść w indywidualny sposób! Tak, więc należy je traktowac z małym przymrużeniem oka ;)
 

   Fanpage Bloga